შეგვიძლია თამამად ვთქვათ, რომ მსოფლიო კულინარიის ერთ-ერთი განსაკუთრებული და ეგზოტიკური სამზარეულო ქართულია. ის გამორჩეულია თავისი მდიდარი გემოებით, ტრადიციული რეცეპტებითა და მრავალფეროვნებით, რომელიც საუკუნეების კულტურულ მემკვიდრეობას ინახავს. სწორედ ამიტომ ქართული სამზარეულოს მიმართ სხვადასხვა ქვეყნის გურმანების ინტერესი დღითიდღე იზრდება.  ქართული კულტურული და კულინარიული მემკვიდრეობის მნიშვნელობაზე საუბრისას უპირველესად უნდა ვახსენოთ „ბორჯომი“ - ქართული მინერალური წყლის სიმბოლო - რომელიც არა მხოლოდ უნიკალური ბუნებრივი თვისებებითაა გამორჩეული, არამედ მჭიდროდ არის დაკავშირებული ქვეყნის კულინარიულ მემკვიდრეობასთან. საუკუნეების განმავლობაში ის ქართული სუფრის განუყოფელი ნაწილი იყო. დღესაც მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში მდებარე ქართულ რესტორნებში „ბორჯომი“ ქართული გასტრონომიული ტრადიციების ერთ-ერთი წარმდგენი და შეუცვლელი სიმბოლოა.  სტატიაში სწორედ „ბორჯომთან“ ერთად გაგაცნობთ რამდენიმე რესტორანს, რომლებიც მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში ქართული კულინარიის ელჩებად გვევლინებიან და საერთაშორისო გურმანებს ავთენტური გემოებით აცნობენ ჩვენი ქვეყნის სამზარეულოს.   NUNUKA -  მადრიდი მადრიდის ცენტრალურ უბანში მდებარე ქართული რესტორანი NUNUKA გამორჩეულ ადგილად იქცა მათთვის, ვისაც ქართული სამზარეულოს აღმოჩენა სურს. რესტორანი 2022 წელს გაიხსნა და მალევე დიდი პოპულარობა მოიპოვა. NUNUKA ბისტროს ტიპის რესტორანია, რომელიც სტუმრებს სწორი ტექნიკით მომზადებული ქართული ტრადიციული კერძებით უმასპინძლდება.  NUNUKA-ს ინტერიერი შთაგონებულია სივრცის მფლობელის ბებიის ბათუმური სახლით, რომელიც ბავშვობის მოგონებებთან არის დაკავშირებული. აღსანიშნავია, რომ რესტორანს სახელიც სწორედ ბებიის პატივსაცემად დაერქვა. NUNUKA-ს სამზარეულოს მართვაში ჩართულია მადრიდში მცხოვრები ქართველი შეფმზარეული - დავით ნარიმანიშვილი. რაც შეეხება მენიუს - აქ შეგიძლიათ დააგემოვნოთ ხაჭაპურის ვარიაციები, ხინკალი და სხვადასხვა კუთხის გამორჩეული ტრადიციული კერძები. NUNUKA-ს მენიუ ღვინის დიდ არჩევანსაც მოიცავს, რომელიც იდეალურად ერწყმის კერძების გემოვნურ თვისებებს. აღსანიშნავია, რომ მადრიდში NUNUKA  პირველი ქართული რესტორანია, რომელიც მიშლენის გზამკვლევში სამჯერ - 2023, 2024 და 2025 წლებში მოხვდა.   Little Georgia - ლონდონი Little Georgia, რომელიც ორ ადგილას -  ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ ლონდონში მდებარეობს, უკვე წლებია, ქართულ კულინარიულ ტრადიციებს გაერთიანებული სამეფოს დედაქალაქში აცოცხლებს. Little Georgia იქცა ადგილად, სადაც ტურისტები და ადგილობრივი ინგლისელები  მათთვის უცხო, საინტერესო და დაუვიწყარ კულინარიულ გამოცდილებას იღებენ, ქართველები კი თავს ისე გრძნობენ, როგორც საკუთარ სახლში. Little Georgia არის სივრცე, სადაც სტუმრებს უმასპინძლდებიან ისე, როგორც ეს ქართულ მრავალსტუმრიან ოჯახში ტრადიციების სრული დაცვით იციან. სწორედ ამიტომ Little Georgia ის ადგილია, სადაც ქართული კულტურა და კულინარია ყოველდღე ცოცხლდება. რაც შეეხება მენიუს, ის ყველა იმ ტრადიციულ კერძს აერთიანებს, რომელიც ჩვენი ქვეყნის მთავარი სავიზიტო ბარათია. მათ შორის არის ხინკალი, ხაჭაპურის მრავალფეროვანი არჩევანი, ფხალეული, მჭადი, ქართული ყველის სახეობები და ასე შემდეგ.    Oda House – ნიუ-იორკი Oda House ნიუ-იორკში მდებარე ქართული რესტორანია, რომლის კარი პირველად 2013 წელს მანჰეტენზე გაიღო. მას შემდეგ რესტორნის სტუმართა რიცხვი მუდმივად იზრდება. 2020 წელს  მეორე ფილიალი ბრუკლინში გაიხსნა. Oda House სტუმრებს სთავაზობს ტრადიციული ქართული კერძების დიდ არჩევანს - ხაჭაპურიდან და ხინკლიდან დაწყებული, დესერტებით გაგრძელებული. იმისათვის, რომ სივრცემ ზუსტად გადმოსცეს ქართული კულტურული მემკვიდრეობა, მენიუში საგანგებოდ შერჩეულ ღვინოებსაც შეხვდებით. სტუმრებს აქ 20-ზე მეტი სახეობის ავთენტური ღვინით უმასპინძლდებიან. თითოეული მათგანი საქართველოში მზადდება. Oda House არის ადგილი მათთვის, ვისაც სურს, მეგობრებთან და ოჯახთან ერთად სასიამოვნო გარემოში უნიკალური კულინარიული გამოცდილება მიიღოს. აღსანიშნავია, რომ Oda House-მა ამ დრომდე არაერთი ცნობილი გამოცემის ყურადღება მიიპყრო და ავტორიტეტული ჟურნალების კულინარიულ სვეტში მოხვდა. მათ შორის არის The New York Times და The Wall Street Journal.      Qartuli – დუბაი   Qartuli დუბაიში მდებარე ქართული რესტორანია, რომელიც გამოირჩევა 4.8-ვარსკვლავიანი რეიტინგითა და 1400-ზე მეტი დადებითი შეფასებით. მისი უნიკალური სამზარეულო და ინტერიერი TimeOut Magazine-მა აღნიშნა და Qartuli 2024 და 2025 წლებში არაბეთის გაერთიანებული საემიროების 100 საუკეთესო რესტორანს შორის დაასახელა. რესტორნის დამფუძნებლები — ნინო ჩანტლაძე და მარიამ შევარდნაძე — 2024 და 2025 წლებში ზედიზედ მოხვდნენ Caterer Middle East Awards-ის საუკეთესო 10 რესტორატორის სიაში, ხოლო 2025 წელს დასახელდნენ Top 50 Most Influential Women in F&B in the Middle East (ახლო აღმოსავლეთში კვებისა და სასმელების ინდუსტრიაში 50 ყველაზე გავლენიანი ქალი) სიაში Caterer-ის მიხედვით. ამასთანავე, 2025 წელს რესტორანმა „Qartuli“ მიიღო საქართველოს ტურიზმის ეროვნული ჯილდო, როგორც საქართველოს საუკეთესო რესტორანმა საზღვარგარეთ. Qartuli სტუმრებს კულინარიულ ტრადიციას მაღალი კლასის სერვისით აცნობს. მისი მენიუ საქართველოს სხვადასხვა კუთხის კლასიკურ კერძებს მოიცავს. ავთენტურ ქართულ გემოებთან ერთად, სტუმრებს აქ განსაკუთრებული ატმოსფერო ხვდებათ - ჯაზისა და რეტრო მუსიკის ცოცხალი შესრულების ფონზე.   Colchide - პარიზი Colchide პარიზში მდებარე ქართული რესტორანია, რომელსაც სამი ფილიალი აქვს. რესტორანი მსოფლიოს მთავარ ტურისტულ ქალაქში გურმანების საერთაშორისო აუდიტორიას ქართულ ავთენტურ გემოებს სიამაყით აცნობს. Colchide 2013 წელს გაიხსნა. რესტორნის პოპულარობამ 2016 წელს მეორე ფილიალის გახსნა განაპირობა, 2019 წელს კი Colchide-ს მესამე სივრცის კარი გაიღო სტუმრებისთვის. მენიუშია ხაჭაპური, ხინკალი, მწვადი, ნიგვზიანი ბადრიჯანი, ჩაქაფული და სხვა. Colchide-ს ინტერიერი კომფორტული და მეგობრული გარემოთი გამოირჩევა, სადაც თანამედროვე სტილი ჰარმონიულად ერწყმის ქართულ ელემენტებს. რესტორანი ასევე ცნობილია სასმლის სელექციით, რაც კარგად გადმოსცემს ღვინის შექმნის ქართულ ტრადიციებს.  მსოფლიოს წამყვან ტურისტულ ქალაქებში წარმატებით მომუშავე ქართული რესტორნები იმის დასტურია, რომ ჩვენი ქვეყნის ტრადიციული სამზარეულო საერთაშორისო გურმანების და გლობალური კულინარიული სცენისთვის სულ უფრო მნიშვნელოვანი ხდება. მათი პოპულარობა არა მხოლოდ ქართული გემოებისა და გასტრონომიული მემკვიდრეობის უნიკალურობით აიხსნება, არამედ იმითაც, რომ ისინი წარმატებით ახერხებენ ტრადიციებისა და თანამედროვე ცხოვრების სტილის შერწყმას, რაც ქართული რესტორნების მომსახურებაშიც აისახება. 

  საქართველო უნიკალური სამზარეულოთი გამოირჩევა, მისი თითოეული კუთხე, ყოველი რეგიონი უძველეს რეცეპტებს, ადგილობრივი ინგრედიენტების გემოებსა და კულინარიულ ტრადიციებს ინახავს. ზოგჯერ ეს კერძები საზოგადოების დიდი ნაწილისათვის ნაკლებად ცნობილია, მაგრამ სწორედ ისინი ქმნიან ქართული ეგზოტიკური გასტრონომიის ნამდვილ საგანძურს. ქართული გასტრონომიული და კულტურული მემკვიდრეობის ერთ-ერთი სიმბოლო - „ბორჯომი“ საუკუნეების განმავლობაში იყო და რჩება სუფრის განუყოფელ ნაწილად. სწორედ ამიტომ, „ბორჯომის“, როგორც ბრენდისათვის, კულინარიული ტრადიციების შენარჩუნება და მათი გაზიარება განსაკუთრებული პასუხისმგებლობაა – ეს არის ქართული გემოებისა და ტრადიციების ერთგვარი გაგრძელება, სადაც წარსული და თანამედროვეობა ერწყმის ერთმანეთს. გაგაცნობთ რამდენიმე კერძს საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან, რომელთა რეცეპტებმაც საუკუნეებს გაუძლო.    აშვჩაპანი   აშვჩაპანი, იგივე გადაზელილი ყველი, ტრადიციული აფხაზური კერძია, რომელმაც საუკუნეების განმავლობაში თავისი ადგილი მეგრულ სამზარეულოშიც დაიმკვიდრა. აშვჩაპანი ჰგავს ელარჯს, თუმცა მათი მომზადების ტექნიკა და შემადგენლობა განსხვავდება. მთავარი განსხვავება ისაა, რომ ელარჯი სიმინდის ფქვილით მზადდება, ხოლო აშვჩაპანი – მხოლოდ ყველისგან. კერძი აფხაზური სამზარეულოს მემკვიდრეობის მნიშვნელოვანი ნაწილია და მას ხშირად მიირთმევენ როგორც დამოუკიდებელ კერძს, ასევე სხვა საკვებთან, მაგალითად, მჭადთან ერთად. რადგანაც აშვჩაპანის მომზადების ტექნოლოგია თავისებურია და კულინარიულ ოსტატობას მოითხოვს, მისი რეცეპტი აფხაზეთში თაობიდან თაობას გადაეცემოდა. ტრადიციულად, აშვჩაპანი მზადდებოდა ახალი ყველისგან, რომელსაც ცხლად გადაზელდნენ. კერძის მომზადებისას არ გამოიყენება ზედმეტი ინგრედიენტები – მთავარი ყურადღება ექცევა ყველის ტექსტურას, გემოსა და გადაზელის ტექნიკას.    თაშმიჯაბი   კარტოფილი ქართული გასტრონომიისა და კულინარიის განუყოფელი ნაწილია. სწორედ კარტოფილია ტრადიციული სვანური კერძის, თაშმიჯაბის ერთ-ერთი მთავარი ინგრედიენტი.   თაშმიჯაბი სვანური სამზარეულოს გამორჩეული კერძია, რომელიც კარტოფილისა და ყველის სინთეზით იქმნება. მისი ტექსტურა ელარჯს მოგვაგონებს, რის გამოც ზოგჯერ სვანურ ელარჯსაც უწოდებენ. განსაკუთრებული გემოს მისაღებად მნიშვნელოვანია ჭყინტი ყველი. ტრადიციის მიხედვით, ზოგჯერ სუფრაზე მიტანისას თეფშზე გამზადებულ თაშმიჯაბს გულს უღრმავებენ, გამდნარ კარაქს ასხამენ და ამგვარი სერვირებით უმასპინძლდებიან სტუმარს. გარდა ამისა, თაშმიჯაბს ხშირად მიირთმევენ სვანურ ხაჭაპურთან ერთადაც.   აფხაზურა   აფხაზურა კიდევ ერთი კერძია, რომელიც ადასტურებს, რომ აფხაზეთის კულინარიას ქართულ სამზარეულოში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია.   აფხაზურა საქონლისა და ღორის ფარშით მომზადებული კატლეტია, რომელსაც ბადექონში ახვევენ. ინგრედიენტებს შორის გვხვდება ასევე აჯიკა, მწვანილი, ნიორი, ხახვი. აფხაზურა გასცდა აფხაზეთის კულინარიულ საზღვრებს და დღეს ის არაერთი ცნობილი რესტორნის მენიუში განსხვავებული ვარიაციებით გვხვდება.   თუთმაჯი   მესხური სამზარეულო უნიკალური თავისებურებებით გამოირჩევა. ეს წლების განმავლობაში რეგიონში დამკვიდრებულმა ტრადიციებმა და სხვადასხვა კულტურულმა ფენომენმა ჩამოაყალიბა. სწორედ ამ ეგზოტიკური კულინარიის ნიმუშია თუთმაჯიც – ტრადიციული მესხური კერძი. თუთმაჯი არის ნოყიერი წვნიანი, რომელიც ცომის პატარა ნაჭრებით მზადდება. სხვადასხვა რეცეპტის მიხედვით, წვნიანს უმატებენ დოს ან მაწონს. აღსანიშნავია, რომ მსგავსი კერძები გვხვდება შუა აღმოსავლურ კულინარიაშიც, მაგალითად, ძველ სპარსულ სამზარეულოში.     თუშყაფათი   თუშყაფათი ტრადიციული თუშური კერძია, რომელიც შემწვარი ხბოს ხორცისგან მზადდება. ეს კერძი განსაკუთრებულად არომატული სოუსით გამოირჩევა. მწვანე ტყემალში შეზავებული ტარხუნის სოუსი თუშყაფათს უნიკალურ გემოს ანიჭებს. გადმოცემის მიხედვით, თუშყაფათს თუშები ტრადიციულ სუფრებზე ხშირად მიირთმევდნენ, მაგალითად, ძმადნაფიცობის რიტუალისადმი მიძღვნილ საზეიმო ვახშამზე.   აღსანიშნავია, რომ კერძი ქართულ სამზარეულოში თავის უნიკალურ ადგილს დღემდე ინარჩუნებს  – თუშყაფათის მრავალფეროვანი ვარიაცია არაერთი  რესტორნის მენიუში შეგვხვდება.   ქართული სამზარეულო ცოცხალი მემკვიდრეობაა, რომელიც არა მხოლოდ ძველ რეცეპტებს, არამედ ტრადიციებსა და ჩვენი წინაპრების ცხოვრების წეს-ჩვეულებებსაც ინახავს. რეგიონული კერძების აღმოჩენა და მათი ისტორიის გაზიარება კი ის პროცესია, რომელიც ამდიდრებს არა მხოლოდ კულინარიულ კულტურას, არამედ ქართული იდენტობის არსს საინტერესო კონტექსტით წარმოაჩენს.     

გასტრო გიდი ამჯერად იტალიაში გამოგზაურებთ, ჩვენი მასპინძელი ნანა ზურიაშვილია, კულინარიული გვერდის buongustaio (გურმანი) ავტორი. “2013 წლიდან ვცხოვრობ იტალიაში, კერძოდ ნეაპოლის ქალაქგარეთ, პატარა ისტორიულ ქალაქ პოცუოლში. პოცუოლი გაშენებულია მოქმედ ვულკანზე, ვიცი, ძალიან საშიშად ჟღერს, მაგრამ უჩვეულო სილამაზისაა აქაურობა. 6 წელია შევქმენი ოჯახი და მყავს სამი გოგონა. ჯერჯერობით ჩემი კარიერული წინსვლა შეჩერებულია, მაგრამ მომავალი წლიდან ვგეგმავ არქიტექტურის შესწავლას. იტალიაში აღმოვაჩინე კულინარიისადმი დიდი სიყვარული. ძალიან შემიყვარდა იტალიური სამზარეულო. რადგან მქონდა ბევრი თავისუფალი დრო, ვსწავლობდი და ვატარებდი ექსპერიმენტებს. ვთვლი რომ დღესდღეობით კარგი კულინარი ვარ და მალე ვაპირებ გავაღრმაო კულინარიული შესაძლებლობები.  ნეაპოლს ძალიან დიდი ისტორია აქვს, როგორც კულინარიული ასევე მუსიკალური. ვინც არ იცით, ნეაპოლში აშენდა პირველი ოპერა "San Carlo” და გამოცხვა პირველი პიცა. ნეაპოლია მისი ხმაურიანი და ვიწრო ქუჩებით, დიდი პიაცებით, ბევრი და გემრიელი პიცერიით, საუკეთესო ესპრესოთი, მოცარელითა და კიდევ რა ჩამოთვლის. O sole mio-ს და კიდევ უამრავი ისტორიული სიმღერის საწყისი.  რადგან ამ რეგიონს ზღვაც ბევრი აქვს  და მზეც, ხალხიც ასეთი მხიარული, ცეცხლოვანი და ემოციურია, რაღაცნაირად ჩვენ, ქართველებს გვგვანან. ჩემს ოჯახში, განურჩევლად ასაკისა, ყველას უყვარს პასტა.. ხშირად ვაკეთებ ახალ პასტას, რაშიც შვილები ხშირად მეხმარებიან... ასე მგონია, რომ სამზარეულოც ხელოვნების ერთ-ერთი სფეროა და მისი გაზიარება აუცილებელია, განსაკუთრებით პატარა ასაკში, როდესაც ხელის შეხებით შეიცნობენ სამყაროს... ასე მგონია რაც მეტ რამეს შეეხებიან ბავშვობიდან, მით მეტი ფანტაზია და იდეა ჩამოუყალიბდებათ. ზოგადად მიყვარს მომზადება, სულ ვფუსფუსებ და რაღაცას ვაკეთებ, უფრო მეტი პურეული, ნაკლები ტკბილი...  მაგრამ ვიტყოდი, იტალიურ გასტრონომიასაც ვერაფერი შეედრება.  იტალიელებს უყვართ საათობრივი კვება. Colazione - საუზმე ტკბილი, pranzo- სადილი აუცილებლად პასტა და მერე მეორე კერძი, ჭიქა ღვინით და ბოლოს ხილი და ტკბილი აუცილებლად. საღამოს უფრო ბურღულეულს მიირთმევენ. რიზოტოს ან წვნიანებს... ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ ხარისხიან და სწორ კვებას. ჩემს მეუღლეს ძალიან უყვარს ქართული სამზარეულო, განსაკუთრებით ხაჭაპური, ქართული ყველი და დედას პურები. ყველაზე მეტად ეს ენატრება ხოლმე...  კერძი, რომელსაც გასტრო გიდის მკითხველს გავუზიარებ არის ერთგვარი ექსპერიმენტი, რომელსაც ზოგადად მეგობრებისთვის და ოჯახისთვის ვამზადებ ხოლმე... ჭარხალი დიდი პოპულარობით არ სარგებლობს იტალიაში, ამიტომ გადავწყვიტე მისი გემო ისე გამეცნო მეგობრებისთვის, რომ არ დავიწყებოდათ და ნამდვილად გამომივიდა.    ჭარხლის რიზოტოსთვის დაგჭირდებათ: 300 გ ბრინჯი არბორიო 400 გ ჭარხალი 100 გ გორგონზოლა (ობიანი ყველი) 30 გ ნიგოზი 20 გ კარაქი ცოტაოდენი ზეითუნის ზეთი ბოსტნეულის ნახარში მარილი პილპილი   მომზადება: პირველ რიგში მოამზადეთ ბოსტნეულის ნახარში. ქვაბში ჩაყარეთ ხახვი, სტაფილო, კარტოფილი, პომიდორი, ნიახური და აადუღეთ 20 წუთი. გაფცქვენით ჭარხალი და გახეხეთ.  ცალკე განიერ და დაბალ ქვაბში ჩააგდეთ ერთი კოვზი კარაქი და როცა გალღვება, დაამატეთ ბრინჯი. დააყოვნეთ 2 წუთი და დაამატეთ ჭარხალი, ურიეთ 1 წუთი და შემდეგ დაამატეთ ბოსტნეულის ნახარში ისე, რომ ზემოდან მოადგეს. ხარშეთ 15-16 წუთი (დააკვირდით ხარშვის დროს ეტიკეტს) და შიგადაშიგ ამატეთ ბოსტნეულის ბულიონი. მასა არ უნდა იყოს წვნიანი, უფრო კრემივით ტექსტურა უნდა მიიღოთ. გადმოდგით ცეცხლიდან, უყავით გორგონზოლა და მარილი, კარგად ამოურიეთ. გადაიტანეთ თეფშზე და მორთეთ წვრილად დაჭრილი ნიგვზით, გორგონზოლით და პილპილით.  Buon appetito!”

სხვადასხვა კერძებისა და სასმელების შეთავსებას, არა მხოლოდ შემოქმედებითობა, არამედ მეცნიერული მიდგომაც ესაჭიროება. ისევე, როგორც, მაგალითად, ღვინის შემთხვევაში, მინერალური წყლის შეხამებასაც ცოდნა უნდა, ხოლო მინერალურ წყალზე განხორციელებული სხვადასხვა მცირე ტემპერატურული მანიპულაციაც  კი - სრულად ცვლის თქვენს გამოცდილებას.  მინერალური წყალი ამზადებს თქვენი გემოვნების რეცეპტორებს ყოველი მომდევნო ლუკმისთვის. ნაცვლად იმისა, რომ გაანეიტრალოს ან გადაფაროს კერძის გემო, ის პირიქით, ხელს უწყობს, რომ უკეთ შეიგრძნოთ გემო და სურნელი. თუმცა, თითოეულ კერძს, სხვადასხვა ტიპის წყალი უნდა შეუხამოთ.  დავიწყოთ სულ თავიდან:  არსებობს რამდენიმე სახეობის წყალი:   STILL - არაგაზირებული წყალი;  LIGHT- მსუბუქად გაზირებული წყალი;  EFFERVESCENT -  არაგაზირებულს და მსუბუქს შორის კატეგორია, ხასიათდება მინიმალური რაოდენობის ბუშტუკებით, რომელიც თითქმის შეუმჩნეველია; Classic - წყალი გაზირების ისეთი ხარისხით, როგორიც წარმოუდგენია ადამიანთა უმრავლესობას მინერალური წყლის ხსენებაზე. ძალიან ბევრი ცნობილი, მინერალებით მდიდარი გაზიანი სასმელი. სწორედ ამ კატეგორიას მიეკუთვნება „ბორჯომიც"; Bold - ხასიათდება ყველაზე დიდი ზომის, ხმამაღალი ბუშტუკებით. როდესაც ადამიანები ამბობენ, რომ გაზიანი სასმელი არ უყვართ, ძირითადად სწორედ ამ კატეგორიის მინერალურ სასმელს მოიაზრებენ ხოლმე.  გაზირების გარდა არსებობს წყლის სხვა მახასიათებლებიც: მინერალიზაცია, PH ფაქტორი, იუვენილობა და სხვა მრავალი. ახლა კი - თქვენს წინაშეა „ბორჯომი"! 135 წლიანი ისტორიის მქონე იუვენილური წყალი, რომელიც 8000 მეტრის სიღრმეში ვულკანური ქანებიდან მოედინება და გზად 60-ზე მეტი ელემენტით მდიდრდება.   ალბათ ძალიან ცოტა ადამიანს თუ წარმოუდგენია, რომ სასმელი წყლის და საკვების შეხამებასაც თავისი ეტიკეტი აქვს.  მაგალითად, გაზირების და PH-ის  მიხედვით, „ბორჯომი" კრევეტებს და შემწვარ წიწილას უხდება.  გაზირების და მინერალიზაციის მიხედვით კი - გრილზე შემწვარ ბატკნის ხორცს. ხოლო, გაზირების მიხედვით, ყველაზე მეტად ინდაურის ხორცსა და გრილზე შემწვარ საქონლის ხორცს შეესაბამება. თუ თევზების და მიდიების მირთმევა გადაწყვიტეთ, „ბორჯომიც" აუცილებლად დააყოლეთ, რადგან მისი მჟავა-ტუტოვანი ბალანსით იდეალურად სწორედ ამ ორ კერძს ერწყმის.   თუმცა, ისიც უნდა გაითვალისწინოთ, რომ როდესაც წყალს საკვებთან და ღვინოსთან ერთად მიირთმევთ, თამაშის წესები ცოტათი იცვლება. ამ შემთხვევაში, წყალი უნდა შეუსაბამოთ ღვინოსაც და საკვებსაც, რათა მათ შორის იყოს ჰარმონია და არა - კონკურენცია. ეს ცოდნა განსაკუთრებით საჭირო გახდა, მას შემდეგ, რაც „ბორჯომმა" ქართულ სუფრაზე შეუცვლელი ადგილი დაიკავა. მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ, როგორ შევათავსოთ ქართული სუფრის სამი საგანძური: კერძები, ღვინო და „ბორჯომი". თუ ღვინო და საკვები სწორად გაქვთ შეთავსებული, მისაღებია მხოლოდ still წყლის დალევა. თუმცა თეთრი და წითელი ღვინის შემთხვევაში, არსებობს პატარა განსხვავება:  თეთრ ღვინოსთან უმჯობესია შეახამოთ წყალი დაბალი მინერალური შემცველობით და ნეიტრალური ph-ით. წითელი ღვინის შემთხვევაში კი - საშუალო ან მაღალი მინერალური შემცველობით და ნეიტრალური Ph-ით. ბორჯომი განსაკუთრებით წითელ ღვინოს უხდება, თუმცა ცხადია კონფლიქტში არც თეთრთან მოდის.  საუკუნეების განმავლობაში, ადამიანები წყალს თავისი ბუნებრივი ტემპერატურით მიირთმევდნენ. ღვინის შემთხვევა რომ განვიხილოთ, თითქმის ყველა მარანში ტემპერატურა არის 13°C, თუმცა ხშირად ცქრიალა ღვინოს 6°C-მდე აგრილებენ, ზოგიერთ ღვინოს კი 18°C-ზეც კი მიირთმევენ. ამ მანიპულაციებს მიმართავენ იმისთვის, რომ გაამძაფრონ ღვინის გემო.  ბევრი წყაროს წლის ტემპერატურაც სწორედ 13°C-ია. ეს მსგავსება ალბათ იმით არის განპირობებული, რომ მარანიც მიწისქვეშ მდებარეობს და წყალიც მიწის სიღრმიდან მოედინება.  ზოგადად, ფაქტობრივად დასაშვებია ნებისმიერი ტემპერატურის  წყლის სერვირება , თუმცა, თუ გეცოდინებათ როგორ დაარეგულიროთ წყლის ტემპერატურა, უკეთ მოახერხებთ  სასმელის და საკვების შეხამებას. მაგალითად, ტემპერატურის აწევას დამამშვიდებელი ეფექტი აქვს bold დიდ და ხმამაღალ ბუშტუკებიან  წყალზე, ხოლო რაც უფრო ცივია წყალია მით უფრო კონცენტრირებულია ის.  როგორც ხედავთ, „ბორჯომი" თავისი უნიკალური შემადგენლობით, არა უბრალოდ სასმელი, არამედ თქვენი კერძის კულინარიული პარტნიორია. „ბორჯომისა" და კერძების თავსებადობის გათვალისწინება კი თქვენს გასტრონომიულ გამოცდილებას სულ სხვა საფეხურზე აიყვანს.