როდესაც თორნიკე შენგელიაზე ვსაუბრობთ, თვალწინ უპირველესად მისი შეუპოვარი, ამოუწურავი შინაგანი ძალა გადაიშლება. მას არ აქვს უბრალოდ ტალანტი - მას აქვს იშვიათი მასშტაბის ხასიათი. ამის საუკეთესო დასტურია თუნდაც ის წარმოუდგენელი რეალობა, როცა მან 72 საათში 4 მატჩი ჩაატარა - ზღვარს მიღმა არსებული გამძლეობის მაგალითი, სადაც ფიზიკურ შესაძლებლობებს სულიერი სიმტკიცე ცვლიდა. ბუნებრივია, რომ სულ ცოტა ხნის წინ თავად ევროპელმა კალათბურთელებმა - მისმა თანაგუნდელებმა და ასევე, მისმა პირდაპირმა კონკურენტებმა, თორნიკე ყველაზე პატივსაცემ მოთამაშედ დაასახელეს. ეს აღიარება არ იყიდება… ის იჭედება ყოველდღიურ ბრძოლაში, დამოკიდებულებასა და იმ ამოუწურავ ენერგიაში, რომელსაც ის გარშემომყოფებს გადასცემს.

თორნიკეს პერსონაჟის სიღრმე ყველაზე უკეთ მისივე მსოფლმხედველობაში ჩანს. წლების მატებასთან ერთად, მისი შინაგანი მოტივაცია უბრალო სპორტულ ამბიციას გასცდა და სულ სხვა განზომილებაში გადავიდა. როდესაც ის ამბობს: „ახალგაზრდა როცა ვიყავი, ვფიქრობდი - რა უნდა მოვიგო? ახლა ვფიქრობ - რა მემკვიდრეობა უნდა დავტოვო?” აშკარა ხდება, რომ მისი მთავარი მამოძრავებელი ძალა დროსა და ტიტულებზე მაღლა დგას. ეს მემკვიდრეობა კი, უპირველეს ყოვლისა, უტეხ სულსა და პრინციპულობაში გამოიხატება. თორნიკესთვის ნამდვილი პიროვნება გამარჯვებების სერიაში კი არ ჩანს, არამედ მაშინ, როცა ყველაფერი გეგმის მიხედვით არ მიდის. მისი რწმენით, ხასიათი გამოვლინდება იმით, თუ როგორ რეაგირებ მარცხის შემდეგ. სწორედ დაცემის შემდეგ ფეხზე წამოდგომა და ახალი მუხტით ბრძოლაში ჩაბმა განსაზღვრავს ადამიანის ნამდვილ ფასს.

ეს ენერგია ხშირად სცდება ფიზიკის კანონებს და სრულად მენტალურ სივრცეში გადადის. დაღლილობის შესახებ დასმულ შეკითხვას ის მოკლედ და გენიალურად პასუხობს: ნუ მეკითხებით დაღლილი ვარ თუ არა, ტვინს შეუძლია ეს ინფორმაცია დაბლოკოს და მენტალურად მოგცეს ენერგია. ეს არის 100%-ით ბუნებრივი, შინაგანი ძალა, რომელიც ადამიანის გონებასა და ხასიათში იბადება. სწორედ ამ მენტალური რესურსით შეუძლია მას ყოველ ახალ დღეს სუფთა ფურცლიდან შეხედოს, ამიტომაც ამბობს -  მნიშვნელობა არ აქვს, გუშინ რა ვქენით, დღეს ახალი დღეა და ჩვენ არავის შანსს არ დავუტოვებთო. მითუმეტეს, რომ სანამ დრო არის, შანსიც არის. ეს მაქსიმალიზმი არ ტოვებს სივრცეს ეჭვისთვის - სანამ წამზომი ჯერ კიდევ ჩართულია, ბრძოლა გრძელდება.

ეროვნული ნაკრები და ქვეყნის მაისური თორნიკესთვის ცალკე სიწმინდეა, სადაც საკლუბო გრაფიკი თუ გადაღლილობა აზრს კარგავს. თუ ფიზიკურად არის შესაძლებელი, რომ ჩამოვიდე ნაკრებში, აუცილებლად ჩამოვალ -  ეს სიტყვები უსიტყვოდ ხსნის, რატომ არის ის ქართველი გულშემატკივრისთვის თორნიკე უპირობო ლიდერი, უალტერნატივო კაპიტანი.

 ის არ ეძებს მიზეზებს, ის ეძებს შესაძლებლობებს. მოწინააღმდეგის სიძლიერეს კი ყოველთვის ჯანსაღი, ეროვნული ღირსებითა და ჟინით უპირისპირდება, რადგან სჯერა, რომ ყველა, ვისაც ვეთამაშებით, ჩვენნაირი ადამიანია - შეიძლება მათ მეტი რესურსი ჰქონდეთ, მაგრამ ხასიათი და ჟინი ყოველთვის ჩვენ მხარესაა.

მთელი ამ სპორტული აგრესიის, ბრძოლისა და უშრეტი ენერგიის მიღმა დგას ღირებულებები, რომლებიც მას უბრალოდ დიდ სპორტსმენად კი არა, დიდ ლიდერად აქცევს. თორნიკეს სჯერა, რომ ნამდვილი ძალა პატივისცემასა და ადამიანობაშია: დღის ბოლოს ყველას ისე უნდა მოექცე, როგორც შენ გსურს მოგექცნენ. ერთგულება და პატივისცემა - ამ ღირებულებებზე უნდა გაიზარდოს ბავშვი, რომელსაც სპორტსმენობა სურს. თორნიკე შენგელიას ფენომენიც სწორედ ამაშია: ის არის ცოცხალი მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება ადამიანმა საკუთარ თავში აღმოაჩინოს ბუნებრივი ძალის უსაზღვრო წყარო, გადალახოს ყოველგვარი დაღლილობა, დარჩეს თავისი პრინციპების ერთგული და დატოვოს მემკვიდრეობა, რომელიც მომავალ თაობებს ასწავლის, თუ რას ნიშნავს - იყო ნამდვილი ჩემპიონი.