ადამიანები ხშირად ორ უკიდურესობას შორის ცხოვრობენ - ან წარსულზე ფიქრობენ, ან მომავალზე. გიორგი ქოჩორაშვილის ფილოსოფია კი გაცილებით მარტივია: ყველაზე მნიშვნელოვანი აწმყოა.

მისი კარიერა ამის კარგი მაგალითია. სპორტსმენის ცხოვრება მუდმივი ცვლილებებისგან შედგება - წარმატებები, იმედგაცრუებები, ახალი ეტაპები და ახალი გამოწვევები. თუმცა ქოჩორა ცდილობს ყურადღება ყოველთვის იმ დღეზე გაამახვილოს, რომელიც ახლა უდგას - წარსულს გამოცდილებად ინახავს, მომავალს კი შესაძლებლობად.

ამ დამოკიდებულების უკან ბავშვობაში მიღებული გაკვეთილიც დგას. კარდენახში, პაპის ვენახში, მან საკუთარი თვალით ნახა, რომ შრომა ყოველთვის გარანტირებულ შედეგს არ ნიშნავს. მაგრამ ისიც დაინახა, რომ ადამიანი სწორედ შრომის პროცესში ვითარდება. როგორც ვენახს სჭირდება ყოველდღიური მოვლა, ისე სჭირდება მუდმივი ზრუნვა საკუთარ შესაძლებლობებსაც.

ამიტომ მისთვის განვითარება დანიშნულების წერტილი არ არის. ეს არის გზა, რომელიც ყოველდღიურად გრძელდება. ბარიერები, შეცდომები და სირთულეები ამ გზის ბუნებრივი ნაწილია. სწორედ ასეთ მომენტებში ყალიბდება ხასიათიც - მაშინ, როცა შედეგი ჯერ არ ჩანს, მაგრამ მუშაობას მაინც აგრძელებ. ქოჩორაშვილისთვის პროგრესი მოთმინების, დისციპლინის ნაყოფია და არა ერთი წარმატებული დღის შედეგი.

ამ გზაზე განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ენერგიასაც. არამხოლოდ ფიზიკურს, არამედ იმ შინაგან ძალას, რომელიც ადამიანს ყოველდღიურად ამოძრავებს. ქოჩორა ხშირად ამბობს, რომ ენერგიას თავად ქმნი - შენი დამოკიდებულებით, შრომითა და იმ ღირებულებებით, რომლებსაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში ეყრდნობი. სწორედ ეს შინაგანი რესურსია, რომელიც რთულ პერიოდებში ადამიანს წინსვლის ძალას აძლევს.

თუმცა მისი ხედვა მხოლოდ საკუთარ განვითარებას არ ეხება. ქოჩორაშვილისთვის მნიშვნელოვანი ყოველთვის იყო ის ადამიანებიც, ვინც მის გარშემო არიან. მოედანზე თუ მის მიღმა, ის საკუთარ როლს ხშირად სხვების დახმარებასა და გაძლიერებაში ხედავს. სჯერა, რომ ადამიანის ნამდვილი ღირებულება მხოლოდ პირადი მიღწევებით არ იზომება და რომ სხვისი წარმატების გაზიარებასაც ისეთივე ძალა აქვს, როგორიც საკუთარი მიზნების მიღწევას.

გიორგი ქოჩორაშვილის ისტორია სწორედ ამაზე გვიყვება - რომ ყველაზე დიდი ძალა აწმყოში ცხოვრებაშია; რომ შენი საქმე ყოველდღე მაქსიმალურად კარგად უნდა აკეთო და გჯეროდეს პროცესის მაშინაც კი, როცა შედეგი ჯერ ჰორიზონტზე არ ჩანს. ეს არის ამბავი ადამიანზე, რომელსაც სჯერა, რომ ნამდვილი ძალა არა საკუთარ თავზე კონცენტრირებაში, არამედ სხვების გაძლიერებაში იბადება. და ხშირად სწორედ ასეთი ადამიანები ტოვებენ ყველაზე დიდ კვალს.